Dearest You,  

De wereld zou ik als een landkaart, mijn eigen persoonlijke voor jou gemaakte landkaart, willen open leggen. En zo gauw, zo gauw als je ogen de lijnen volgen, zul je weten wat er bedoelt wordt. Zodra dit gebeurt, krijgt alles die andere kleur, die andere gloed over zich. Net zolang, net zolang tot ook het zwart-wit is vergaan. Uiteindelijk ben jij, ben jij dan de felste kleur. De eeuwige verloren sleur waarin jij zit, zal zwijgen en liggen, al is het alleen voor nu. Vandaag zal ik je met inkt zeggen, dat het met die warme lach geschreven wordt. En hopen, dat als je het ’avonds leest, iets anders hebt om over te dromen. En hopen, dat als je het ’ochtends leest, iets moois hebt om de rest van de dag aan te denken.  

Ik hoop dat het goed met je gaat, en dat ik je even kan trekken uit datgene, datgene dat jou zo raakt. Voor een dag van morgen, voor een dag van vandaag. Al ben je niet meer dan een weerspiegeling, die weerspiegeling die alleen een beetje zijn anonimiteit kwijt is geraakt. Ik kan net de kleuren van mekaar onderscheiden en de lijnen, de lijnen volgen in jouw gedachtengang. Al ben je niet meer, dan een oud vergeelde krant, waar ik nog met veel plezier in terug kijk. Ik zal de maan voor je vangen, de zon aan je cadeau geven en later misschien, heel veel later, de sterren voor je stelen.

Om iedere gegeven zin, moeten de lijnen op de kaart zich duidelijker aftekenen. Al is het voor mij net zoveel mysterie, als dat voor jou is. Ik wil mezelf blootleggen aan jou, zonder alle rare verbuigingen, knikken in mijn zinnen en honderden komma’s. Ik wil naar jou kijken, zodra de golven van de zee van je voeten naar je rug klimmen, en de tijd, de tijd je geest stil mag zetten. Laat ze begraven, al die gezichten, al die gezichten die zeggen dat het zo moet, zo moet en niet anders.

Ik wil dat we liggen, liggen op een uitgestrekt grasveld en zodra de parachutist dalen zal, hij dat boek bij zich heeft waarin ieder Gods geheim ontrafelt is, als in iedere mooie zin. Ja zal lachen en toegeven, toegeven dat het wel meeviel. Zeg het, zeg het tegen de rode, gele en zelfs fel blauw gekleurde bloemen, die ons omringen. Adem in, adem uit, raak de zuchten kwijt, die gezucht moeten worden. Vertel me, dat je ziet wat ik zie. Dat je handen volgen, wat ik nu volgen moet. De vogels die iedere keer dezelfde fluit los laten en het zachte geruis van de wind. Begrijpen hoef je me niet, ik wil alleen dat je lacht. Alleen lachen, zonder wijn. 

Vervolgens fluister ik zacht, dat het tijd is, om de open kaart dicht te vouwen. En voor een laatste maal. Verontschuldig ik me, voor mijn brief die te lang is, het spijt me lieve jij. Ik had alleen geen tijd om een korte brief te schrijven.

Heel veel liefs en een kus,

 Alex Avalon

Cause She does! 

Because I love to write letters  

If you are a dreamer, come in.If you are a dreamer, a wisher, a liar, a hoper, an artist, a lunatic, a lover, a writer, a poet, a magic-bean buyerIf you are an air castle architect, if you’re schizo or if you’re a pretender, come sit by my fire!for we have some flax-golden tales to spin Come in!  Come in! 
                                         Let’s cast some light in your dark rooms 

The World Of The Dreamer,  Chapter One. 


  Alice: ‘Heb je ooit weleens het gevoel gehad, gewoon het gevoel dat alle schaakstukken op het bord voor jou worden bewogen’
 Prins: ’Heb jij dat?’
 Alice: ‘Ik heb het de hele tijd’
 Prins: ‘Maar de vraag is.. wat doe je daaraan?’
         ‘Je moet ervoor zorgen dat jij de regels van het spel beter kent dan hen’
Alice: ‘Beter kent dan wie?’
Prins: ’Beter dan de rest van de wereld’
         ‘Het zou misschien beter zijn als je met zijn tweeen het spel zou spelen’
           ‘Zo win je sneller’
Alice: ‘Speel je met me mee? 
 
De kapper draaide zich om en ineens hield hij zijn tondeuse in het licht, hij keek me aan en scheerde zo al zijn haar van zijn hoofd af.Ik zag hoe alle plukjes een voor een op de grond vielen. De plukken haar waren uitgedroogd en werden grijs op het moment dat ze de grond raakten.Ik keek naar buiten en zag hoe het leven dagelijks was. Vervolgens keek ik op de klok, het was inmiddels al drie uur. De klanten die bladerde verveeld in allang verlopen kranten, niemand vroeg zich af waarom hij zich ineens kaal schoor.Voor een paar seconden bevroor alles en vroeg ik me af, hoe ik hier ook alweer terecht was gekomen. De wereld begon langzaam te kantelen.’Het is tijd’ zei iemand. ‘Weet je het zelf eigenlijk allemaal wel?’ vervolgde iemand  ’Snap je het wel?’ zei de ander En toen besefte ik pas, dat ik droomde.

Zo droom ik vaak en kom ik in situatie terecht waar ik helemaal geen weet van heb. Pas wanneer er buitenissige dingen gebeuren waar ik geen grip op heb. Begint de wereld te kantelen, hoor ik in de verte mijn alarm afgaan. Is daar die mooie zachte stem die me iets moois zingt,  en is het soms letterlijk iemand die tegen me zegt.‘Je droomt’  

Dromen, dromen bestaan uit verschillende lagen. Als je het hebt over dromen, heb je het over vijf verschillende ‘layers’ Waarin je begint bij layer zero. Layer zero, is de droomstaat waarin alles een droom is en jij het hele spelletje meespeelt. Het is de laag waarin je totaal nog geen controle over je droom hebt. Pas bij layer 2,3 begin je een klein vermoeden te krijgen dat je je in een rare situatie bevindt;de grond begint ineens te golven, gezichten vervormen, je wilt rennen maar blijft nog stil staan, je wilt praten maar er komen geen woorden uit,of je tanden vallen ineens uit je mond. Hierbij zul je kleine hints krijgen en zeggen de droomkarakters dat er iets niet goed is, maar je komt er net niet achter dat het een droom is.

Pas op het moment dat je layer 4, rijkt kun je lucide worden en controle krijgen over de situaties waarin je je bevindt. Controle krijgen over je dromen, en zelfs dromen waarover je wilt. Op dat moment kan je een hele nachtmerrie veranderen in de mooiste droom, maar hierbij moet je uitkijken dat je door je enthousiasme niet wakker wordt.

Bestaan er niet gewoon meerdere vormen van werkelijkheid? Wanneer je droomt is dat ook een wereld die je door je ogen ziet, die je kan ruiken, proeven en waarin alles kan.Het is een wereld die bestaat zonder rede en logica. Je kunt zelfs dingen meenemen vanuit de droomwereld naar de werkelijkheid. Niet letterlijk natuurlijk, maar het kan.Op dat moment zul je zo getraind zijn in het ‘lucide’ zijn dat je ook emoties mee kan nemen. Je kan dromen dat je je hele droom lang gelukkig bent en blij, terwijl je in werkelijkheidvreselijk depressief bent. Zo kan je proberen om die emotie mee te nemen naar de werkelijkheid.
If you know how to use it, it could be a really powerful force. But it takes days, weeks, months and maybe even years to become, what they call a ‘lucid dreamer’

Mijn leven lijkt soms een droom, net zo op een droom dat ik me soms afvraag wanneer ik wakker word.Er worden me dingen verteld, waar ik antwoord op geef. Maar het is als een stomme zwart wit film, waarin de toeschouwers gelukkig lijken,maar het niet zijn. Ik besta uit vragen, uit zoveel vragen. 

The Artist:He’s brilliant but he’s wasting away. Not making the best of his gifts he’s striaght away. He wants to grow up and not give in. The fighting’s hard but the chance is thin. This is where his reality kicks in 

Reality says: 
Turn off your alarm clock. Take off your watch. Time has taken flight through the nearest window. Turn off your inhibitions. They serve as a restriction. Lock the window. Keep the breeze in. Keep time out.


Reality sings again: 
So have a seat. Take this impression down and leave it in your knees. Shake shake. Watch yourself go. Take a bit of time to watch yourself. Watch yourself go. 

Ze zoeken naar ontsnapping wanneer de avond valt. Ze grijpen naar de fles wanneer de emoties te groot worden.Ze steken nog een joint op wanneer ze de avonden opnieuw zat zijn. Ze bijten hun lippen bij beetjes stuk, ze piekeren, ze staren doelloos voor zich uit.Ineens valt de muziek dan in en kijken ze op, maar ze focussen zich opnieuw even verveeld op hun diepzinnige gesprekken.Ze zeggen zoveel, maar snappen er weinig van. Ze praten om te praten, ze praten niet langer om echt wat te zeggen.Ze zijn al zo vaak gevallen, dat ze vergeten zijn hoe vaak ze waren opgestaan. Ze kijken door twee kleine gaatjes naar de wereld. De wereld die niet langer bestaat uit de geuren en kleuren, die ze vergaten waren te zien en te ruiken.Ze dansen nu alleen nog maar met illusies 
De emotie is als een hond geworden die zachtjes in de hoek piepend wegkwijnt. Maar het baasje troost het beestje niet langer, in plaats daarvanzwaait hij regelmatig met zijn vuist richting het arme beestje. Hetzelfde doen zij met hun emoties, ze besteden er niet langer de aandacht aan.Ze troosten de emotie niet langer als een hondje, dat getroost moet worden. Ze voeden de emotie niet langer, waardoor hij uitgehongerd raakt.Op het moment dat het beestje uitgemergeld om eten komt vragen, is het baasje bezig zichzelf naar de tering te zuipen.Jezelf kunnen troosten, jezelf kunnen motiveren, jezelf door elkaar heen schudden en jezelf afvragen waar je mee bezig bent, jezelf kalmeren, jezelf moed inspreken.Is nog veel belangrijker dan welke andere vorm van succes dan ook. Het zijn de elementen die diep verstopt zitten in je zogenaamde EQ. Zonder al die elementen, ben je als de blinde zonder gehoor, ben je als de dove zonder beeld. 



   Scratch at the door, your name is not on the list,  come on show us your fangs

The world needs dreamers and the world needs doers..But above all, the world needs dreamers who do! 

Ze zeggen allemaal dat we niet op elkaar lijken. En dat jouw haren veel donkerder dan die van mij lijken, net als de manier waarop je naar me kijkt. Nu ik je lach niet langer kan zien en je haren langzaam dof zijn geworden. Mis ik je. 

Ik kan je dan nog zo vaak vervloeken, maar broertjelief wordt alsjeblieft beter. 

Leaves are on the ground
Fall has come
Blue skies turning grey
Like my love

Een van de verloren bladzijdes uit het dagboek van Alex Avalon. Ik heb dit misschien wel vier jaar geleden geschreven, maar dit is waar alles begon. Hoe klunzig het ook is geschreven. 

Je zat naast me, je zat naast me tijdens de film, in de bioscoop…

Het ging vanzelf, die aanraking ging vanzelf…Jouw pink tegen die van mij aan, arm tegen arm, een leuning…
Concentreren lukte niet, het concentreren op de film lukte niet, ik lachte maar wat mee, ik zei soms af en toe maar wat, ook al was het alleen om duidelijk te maken dat ik me toch liet meeslepen door de film, door de magische wereld van Harry Potter.
Het ging vanzelf, het leek vanzelfsprekend, na mijn mail aan jou, na mijn bekentenis, ik vertelde daarin wat ik voor je voelde. Je mailde terug, maar jij kende me niet goed genoeg, om hetzelfde terug te kunnen zeggen…
Die aanraking ging vanzelf, je zat zo dichtbij, ik legde mijn arm dicht tegen die van jou aan. Ik voelde jouw warmte, als een soort vonk die van jouw arm op de mijne sprong…Voorzichtig ging ik nog een stapje verder, nog altijd lachte ik af en toe om de grappen, en nog altijd knikte ik af en toe, zoadat mijn acties zo min mogelijk opvielen. Mijn hand lag plotseling naast die van jou, de film ging door, de ene scene volgde na de andere, mijn hand schoof met de minuut verder en verder.Net zo lang totdat ik jouw hand raakte, pink tegen pink, zo lagen die handen naast elkaar, zo zou je het gezien kunnen hebben. 
Voorzichtig, bewoog ik mijn pink, niet geheel expres natuurlijk, het moest het beide lijken een beweging die expres en per ongeluk te gelijker tijd was, voor jou, jij mocht kiezen…Voor de wereld moest dit per ongeluk zijn, voor mij expres, en jij kon kiezen tussen beide..
Je koos, je deed hetzelfde terug, voor de wereld was het per ongeluk, voor mij was het een streling…Ik bewoog mijn pink weer, ik wilde weten of je niet je hand zou weg leggen.Je deed het niet, sterker nog, je ging me strelen.
Heel even vergat ik, mijn eigen zeikende gedachten, het gezeik bestond uit: ’ Kijk uit met wat je doet, straks zien ze het nog! ‘Of uit” ’ Je bent vreselijk verliefd op haar, wat maakt het uit, doe lekker mee! ‘. Maar het belangrijkste van alles was, ik vergat de stoel waarop ik zat, en zelfs de geluiden om me heen, het gefriemel van zakken, en het  gefluister tussendoor.Ik sloot mijn ogen, en genoot, voor het eerst genoot ik van een simpel gebaar, een streling, die waarschijnlijk iets van een half uur duurde.
Totdat, jij zei dat je naar de wc moest…Ik liet je hand voorzichtig los, eerste je pink, en toen volgde je hele hand..In gedachten zei ik , en waarschijnlijk ook op een net hoorbare toon: ’ I would like to take your hand girl, not to slow and not to fast…’
Je kwam terug, en je ging zitten, een van de mooiste bewegingen die ik misschien wel zag, ik was niet geinteresseerd in de special effects of wat dan ook uit die hele film, op dat moment simpel weg gewoon,  niet! 
Nu komt even die maar, die vervelende maar, je ging met je armen over elkaar zitten, en je benen opgetrokken op de de stoel, ongeinteresseerd gaapte je even.Maar je legde je hand niet terug, ik keek naar de verlate armleuning tussen ons twee in, op het ene moment was ik dankbaar dat het ding vast zat aan die stoel, maar op de een of andere manier begon ik het ding te haten, ik wenste dat ik het even kon wegschuiven en je een knuffel kon geven, of zelfs even kon zoenen! 
De film ging verder, Harry Potter vechtscenes, maar nog steeds geen arm op die armleuning, Harry Potter zoenscene, maar nog steeds geen arm van jou op die armleuning.Ik kon het even niet meer uithouden, ik draaide mijn zij naar jou toe, en trok mijn benen op , zodat het eruit zag alsof ik niets met je te maken wilde hebben, in lichaamstaal betekende het dat… En in lichaamstaal betekende het, dat jij met je armen over elkaar, met niemand iets te maken wilde hebben, of ook maar zin had om tegen iemand te praten. 
Het einde begon te naderen, in de tussentijd had ik toch maar toegegeven aan jou afstandelijkheid, en ik ging weer recht zitten met mijn arm op die verdomde armleuning, de engste scene naderde…Ik voelde iets, ik wende mijn hoofd naar rechts, heel even schudde ik nee, heel even geloofde ik niet wat daar lag, jouw arm, jouw pink, jouw ringvinger, jouw middelvinger, jouw wijsvinger, en jouw duim, allemaal naast mijn hand.Heel voorzichtig streelde je met je pink, mijn pink, jouw pink en mijn pink in hetzelfde hevige gevecht als op het grote scherm te zien was.De rest van mijn hand begon langzamerhand ook mee te doen, het was net een spel, tik, streel , oeps, tik en streel.
De film was afgelopen, zo ook ons vingergevecht.
Ik liet je los, eerste je pink, daarna je ringvinger, je middelvinger, je wijsvinger, en als laatste je duim. 
The girl who would like to take your hand, said goodbye… 

Zoran Lights,

Waar is leven en hoe is leven, leeflang? Door mijn ogen zie ik hetzelfde niet. Als de schimmen, doodskoppen dragen aan hun ene hand. Ik knipoog naar je en zeg dat ik jouw wereld snappen zal, maar niet dat ik weet in hoeverre ik zal. Mijn leven, teneer geslagen tot as. Achttien jaar én een ware dromenramp. Zal je aan me denken, als je je eerst volgende blinkende biljet uitdeelt? Zul je dan denken, aan mij. Vier wielen met mijn rug tegen de wereld geramd. Kon ik de lijnen maar van jouw dromen volgen en kon ik maar de vage beelden van het abstracte onderscheiden. Door mijn nachtblinde ogen, allemaal hetzelfde. Even onrealist, als jij.

Zoran Lights,

Wie was ik geweest eeuwen terug? Ik staar nog steeds naar het meisje met de paardenbloem in haar hand. Hangend achterover. Alsof je in de ogen, van de eeuwige jeugd staart, met je gedachten bij de zorgeloze paardenbloem die je jaren geleden uitblies.

Zo zou ik filosoferend door het leven moeten gaan, met mijn ene hand aan mijn rug gebonden en de andere volgend, wijzend naar jou, terwijl jij springend en stuiterend naar het gevaar gaat. Ik zou je blindeling gevolgd hebben. Nu ben je daar, de stop en staar in de achterhoeken van mijn ogen. Met mijn voeten en tenen, té veel trillend op de beat van het leven. Zeg ik je, vergeet me niet. Memoreer mij, als de momentopname in je korte leven.

Ik ben angstig, met de handen voor mijn mond zeg ik, dat je niet kapot te slaan bent. Het vertrouwen zwingt me met de minuut naar mijn schoenen. Ik sta op. En jij applaudisseert vervolgens weer. Mijn ogen zijn levensrood en ik staar toekomstloos voor me uit. Er zit een schaafwond op mijn rechterhand. Nog eentje, toen ik met mijn voeten midden in de scherpe scherven van het afzichtelijke leven stond. Toen werd de dromer in mij wakker en blies ik de paardenbloem helemaal uit.

Een vaag zwart wit filmpje dat is blijven steken in mijn geheugen, maar ik roep het op, iedere keer weer, als ik mijn gevoel voor rood hart en leeflang kwijt raak.

Was ik maar blijven staan daar, ten midden van het grasveld en de blauwe lichten die op mij vielen. God bestond toen, dacht ik. En jij was de allergrootste liefde die ik toen nog had. Maar vertel me Zoran Lights, nu ik deze brief zo ineens eindigen moet, ben jij altijd gevuld met goud levensadem?

No sense of doubt, of what I could achieve.
Well you’ve found me out, you’ve seen the life I wish to lead.

Dear Zoran Lights,

Je bent deze perfecte realistische leugen, en tegen mij vertelde je dat je gay uitgaan maar niks vond. Dat het iets was voor watjes of zoiets, nu speel ik het niet langer door mijn dikke mist heen. Ik geef je mijn echte woorden, want de waarheid is, dat ik verloren was in de herfst van jouw ogen, maar niet langer verliezen de bomen hun blaadjes, niet langer bloed jij, van binnen naar buiten uit. Je bent springlevend, je water is gevoed, je krijgt weer knoppen aan je treurige bomen, en nu jij mij niet langer schrijft. Wil ik je alleen maar zeggen..

Pas goed op jezelf, en doe geen rare dingen.. Beloof je dat? Beloof je me, ja.. jij kan me zoveel beloven. Maar je breekt ze iedere keer weer en nee voel je niet aangesproken, ik spreek immers maar in een grote immense leegte tegen mezelf. Kun je me bewijzen dat ik ooit tegen iets sprak, dat geen illusie was?

Toen je eenmaal jezelf onthulde en de blaadjes langzaam meer en meer begonnen te vallen, toen je vertelde dat je vrij was, maar tegelijkertijd ook niet. Toen moest ik slikken, want je was losgeslagen. Een vervelende realist, een dromer, en ik maar denken dat je de kleur en geur had van mijn dromen.  

Ik heb geen flauw idee wat je doet, waarschijnlijk dat je alweer over de straten van het Times Square rondzwerft, met die eeuwige gitaar in je hand. Een dief kan je alles stelen, maar je woorden verlies je nooit, net zoals het vooruitzicht op iets positiefs, want stiekem heb je dat zicht en ik weet heel zeker dat dat het is.

Je was zoiets als een muze denk ik en je hebt me meer inspiratie gegeven, sinds eeuwen. Ik hou van mysterie, je nonchalante blik en de vervelende achteloosheid van je. Heerlijk. Echt.

Maar vergeef het me morgen wat ik nu zeg alsjeblieft? Dagenlang en mijn ogen zijn knalrood, ik verga van de slaap, maar ik schrijf in het duister, ik ben nooit af. Laat wat van je horen of zoiets. Ik ben namelijk dol op je vervelende sarcasme. 

Kus,

Alex Delarue 

Lieve Zoran Lights,

Ik weet niet wat er met me aan de hand is. Ik zou het je wel uit willen leggen en een poging doen tot, maar het voelt alsof ik besta uit een grote duistere leegte die niet opgevuld kan worden. Het voelt alsof de tranen er niet meer toe doen, het voelt alsof het licht en de muziek, die buiten in grote hoeveelheden aanwezig zijn mij niet meer raken kan.

Iemand heeft het licht uitgedaan in mijn kamer. En ik loop rondje om de lichtswitch, de oplossing is eigenlijk zo makkelijk. En het verschil tussen licht en duister zo klein. Tussen die twee leef ik nog altijd. Ik kan niet in het licht blijven staan en om nou altijd in de duisternis te blijven staan, is voor mij ook niet weg gelegd.

Weet je, ik verwacht niet dat je me begrijpt, want negen van de tien keer doe je dat toch niet. Het feit dat je deze brief gelezen hebt telt voor mij al veel meer.

Ik mis. Ja wat ik mis is het gevoel te hebben dat ik alles doen kan en wil, maar ook staan kan waar ik maar gaan wil. Uren vul ik met rondjes lopen langs de lichtswitch, zoals ik al zei. De oplossing is vaak genoeg zo simpel, maar ik kan er gewoon niet bij.

Het spijt me voor het trieste nieuws vandaag,

Hopelijk heb jij wel de zon gezien vandaag.

Kus,

Alex Avalon  

 ’ God heeft twee keer mijn leven gered. Niet dat ik goed gelovig ben of zoiets, maar onverklaarbaarheden moet men tot een of andere bovenmacht kunnen rekenen, toch? ‘ 

Het was veertig zomers geleden, toen ik met mijn broer de bergen van Frankrijk probeerde te trotseren. De zon stond op ondergaan, de bomen kregen die prachtige goudbruine gloed en alles leek even mooier dan het in werkelijkheid was. We fietsten op een autoweg, aan de zijkant dan wel, voor de veiligheid. Aan de linkerkant zoals vader dat ons had geleerd, zo kon je namelijk de auto’s op je af zien komen. De weg was stijl, maar we konden niet wachten op het uitzicht, waar iedereen zo veelbelovend over sprak. Hij was vermoeid, ik kon de zweetdruppeltjes in zijn nek tellen. Steentjes en takjes lagen naarmate we hoger kwamen, in grotere hoeveelheden op ons pad. We hielden op met fietsen, toen mijn broer een eigenaardige opening zag, een opengebroken pad. Op de een of andere manier, kon ik me precies voorstellen wat er door hem heen ging. Ik wist wat hij dacht, niet zeggen kon, maar toch deed.

’ Laten we daar naar boven klimmen ’ Ik kon de spanning in zijn stem voelen, ik kon het onheilspellende gewieg van de bomen horen.       ’ Ik weet het niet hoor…’   ’ Kom op Al! ’  ’ Het wordt spannend… ’ ’ Maar.. mam zei.. dat we voor zonsondergang thuis moesten zijn ’  ’ Jezus wat ben je voor een schijtluis ’  Weetje wat, ik ga zelf wel ’ ’ Alleen ‘. Voorzichtig betrad je het verboden pad, met de fiets aan je hand. Steentjes gleden onder je voeten weg, je zocht houvast bij je fiets en keek nog even stoer achterom. Een laatste grijns.

Opeens begon het vreselijk te waaien. Ik zag dat een van de bomen langs het pad, het langzamerhand begaf. Hij zwiepte. Zwiepte alsof vallen zijn enige optie was. Ik slikte. Ik was als de dood. De boom begaf het. Het was toen, op dat moment, dat adem hartslag ontnam. Ik kon het leven uit je ogen zien wegvloeien, toen je eenmaal onder die boom lag. De trappers van je fiets draaiden nog zachtjes na, wat na verloop van tijd het enige geluid was in de bossen van Frankrijk.

De tweede keer toen God mijn leven redde was toen ik in de auto zat, onderweg naar de supermarkt. Ik belde en mijn handen volgden het stuur niet meer. Ik verloor vanaf dat moment de grip over mijn leven. De auto begon te slingeren. En de seconden, minuten die volgden kon ik me niet meer herinneren. Ik weet alleen nog, dat ik op een zeker moment mijn ogen open deed, en ik in het ziekenhuis lag.

’ Beide keren had God mijn leven gered. En moet je nou eens zien, ik ben zo gelovig als de pest. ‘

 ’ Want ik ben toch niet gek. ‘ Fluisterde de oude vrouw tegen de boom.